مترجمی زبان انگلیسی

آنکه وصله میزد جامه مرا و هم به سر تو دست می کشید

از تشت پر زکف رنج و بیکسی

به دستهای رنج رخت میکشید

و پشت آئینه گریه میکرد به طرز صبح

و چه خنده ها به لب داشت به گاه بغض

و چه فوارها میافشاند به حوض خشم

گرمی آفتاب بود و نشاط برکه ها

آنروزهای خوب که مادرم در برم بود 

بر سرم سایه ی

دست مادرم بود

و رفت وقتی سایه سار تو

هر صد بدیل منتری

به گاه عیش

که از درگاه بندگی رمیده بود

دل من یتیم بی پناه را

به نیشخند  تلخ مایگی گزیده بود

آری بدانید هم پالگیان گهر سرشت

کسی که از سر بام آبرو پریده بود

همین کلاغ پیر ز مردم بریده بود

چندی که منقار آلوده بود به تخم ماکیان

گفتند که گردو داده بود و بادام چیده بود

اکنون منم مادر و این خیل کلاغ ها

بگذار نماز گذارم به فرش چادرت

هر چند قامتت ز رنج و محنت خمیده بود

صدای مهیب قطار همه رشته افکارم را از هم گسیخت.بارانی که عرش و فرش را در هم می نوردید و آنچنان بر زمین میکوبید که انگار به شکایت دردی جانگداز گریه میکند و صدای رعد و برق های متمادی اش چون مشت های پیاپی همه چیزی را به لرزه در آورده بود.
جمعاعتی به سقف های کوتاه کنار ایستگاه پناه برده بودند.چند کودک بازیگوش در باران می دویدند وهل هله میکردند.قطار با ناله ای و پس ناله ای ایستاد و همه خستگی سالهای دویدنش انگار با دودی سیاه از دود کش های تیره اش در هوا منتشر شد.
ایستگاه جنگلی بار دیگر جنب و جوش مسافرین خیس و باران زده ای را شاهد بود که خودشان شاید هرگز به زیبائی چشم انداز ایستگاه و جنگل تودر توی پس زمینه آن فکر نکرده بودند.بیشتر اینجا آدم را به یاد روستاهای شرق اروپا میاندازد .
من تقریبا آخرین مسافری بودم که سوار شدم.زیر پایم همه چیز در لرزش بود و همیشه وقتی سوار قطار میشوم احساس میکنم که روی قربیل مرتضی عطار نشسته ام که دم مغازه بیشتر اوقات چیزهائی را الک میکند.فکر میکردم وقتی قطار زیر پایم میلرزد نا خالصی های ذهنم از من فرو می ریزند.
این با قطارهائی که شاید تا بحال دیده باشید فرق میکند.اینجا صدای مرغ و خروس می آید و بوی رطوبت دلچسبی هوا رانباشته است.لهجه ای شیرین بومی مسافران گوش را مینوازد و دلخشوی های بی مانندی را در من می انگیزد که میتوانم رنگ زیبای تابلوی پیش رویم را با دود چپق حسن آقا که بغل دست من نشسته است هاشور بزنم.
قطار از میان جنگل عبور میکند هر گذاری از این سفر منظر و چشم اندازی دلفریب است که ازآن سیر نمیشوی و طعم آنرا نمیشود با هیچ کلوچه خانگی هم برابر کرد.
من یک لحظه این احساس های خوبم را با تمام عظمت و جبروت شهر نشینی عوض نمیکنم و بعضی اوقات از این جماعت تعجب میکنم که چقدر اصرار دارند به دیواره های تیره این شهر لعنتی بچسبند و ریه هایشان را از آلودگی پرکنند.شاید آنها از آنچه در این جنگل خیس میگذرد غافلند و هرگز انچه را من از منظره شایلزاری در می یابم در ذهن شان نداشته باشند.فکر میکنم آنها از احساسی که من از دود آتشی در دوردست شالی ها در دل دارم محرومند.
اینجا همه چیز ساده است.دیوار خانه ها کوتاه است و کسی در خانه اش را نمیبندد.دزدی و طلاق و کشمکش های معمول در اینجا بندرت دیده میشود و مردم نانشان را اگر بتوانند در ماست چرب گاوشان فرو کنند صد هزار بار شکر بجا می آورند.جوانها زودتر ازدواج میکنند و چشم های خاک الودشان خیلی زود در هوای عشقی مه آلود فرو میرود.خروس ها اینجا حرم سرا دارند و هرگاه دیده ام که خروسی گردن فراز ده ها مرغ را همراهی میکند.
من به هر حال اینجا به دنیا آمدم و بزرگ شدم و هر چند برای رفتن به دبیرستان باید به شهر مجاور سفر کنم اما خیلی دوست دارم در همین بافت بمانم زندگی کنم و بمیرم.اینجا قبرستان مسجد و خانه ها تنگ یکدیگرند.مردم از بام خانه هایشان به آسانی قبر رفته هایشان را میبینند و می دانند که زندگی مجالی اندک است که ارزش کینه توزی و دشمنی را ندارد.
پارسال یادم می آید که مسافرینی از شهری شلوغ آمده بودند.آنها مهمان یکی از اهالی بودند.بچه هایشان چوب به دست گاو هارا می زدند و اردک ها و مرغان را دنبال میکردند.بزرگترهایشان هم سر شاخه ها را می شکستند و از دیوارهای کوتها باغها وارد حریم های سبزی میشدند که همیشه توسط اهالی رعایت میشد.بومی ها رو نداشتند که به آنها اعتراض کنند و بیشتر به هم ولایتی خودشان شکایت می بردند.
شهر نشینی آدم را بیمار میکند شهر نشین انگار یادش رفته است که طبیعت مادراوست و کسی به مادرش نباید ظلم کند.اینها هر وقت می آیند خرابی به بار می اورند.چند بار هم جنگل را آتش زده اند.نمی دام چرا ولی به کارهای آنها خنده ام می گیرد.

غره به باغ سبز بود دولت خرم بهار

فارغ از آن که چون شود عاقبت نگار یار

دست به دفتری برم که برگش از اقاقی است

کاش بخواندش کسی در بر یار گل عذار

چون که به عرش پر کشید آن صنم بهشتیم

جمله به خاک دوزخیم مدعیان ماندگار

شهر پر از فرشته است گشوده بال هرطرف

زرگر زر شناس شهر رشک برد به چشم یار

اطلس چشم نرگست برد مرا به نا کجا

بسکه تو مثل برکه ای منم چو ابر ژاله بار

لحظه اگر غنیمت است  نگاه کن به ترجمان

پشت سرت نشسته ام سر کلاس بی قرار

علی
صفر المظفر سنه 1432
طهران

چون شادی یابو به عهده خر است 

 گفتم که مرا میکشدم این همه ناز
کو آنکه فرونشاندم سوز و گداز
گفتند که سهم تو همین آتش بود
این آتش دل که واله و سرکش بود